İçeriğe geç

AFFETMEK APTALLIKTIR

Share

Neymiş “Affetmek büyüklük” müş. Hadi oradan!

Neden büyüklük olsun? Büyüyecek bir şey varsa eğer o da hata yapanın egosudur. Yoksa affeden için herhangi bir büyüklük söz konusu olmaz.

Aksine affedeni küçültür. Çizgisini bozar, yapılanı kabul etmiş olur, onuru zedelenir, gururu kırılır.

Bakınız, insanın bilinçaltı farklı çalışır. Bilinçaltımızda bizi biz yapan değerler vardır. Elimizle tutamadığımız ama bizi el üstünde tutulur yapan değerler vardır. Ve bunlar bir zincirin halkaları gibi birbirine bağlıdır. Bir tanesi zarar görür, kırılırsa bütün zincir dağılır.

Diğer taraftan insanlar en iyi yaşayarak anlar, kavrar, öğrenir. Hem de öyle güzel anlar ve öğrenir ki yoğurdu üfleyerek yemeye başlar.

Bizler doğanın bir parçasıyız. Doğada bütün canlılar yaşayarak öğrenir. Bütün hayvan eğitimleri yaşatarak gerçekleştirilir. Doğada bütün canlılar sürekli bir değişim içindedir. Bu değişim de gelişimi getirir. Ancak gelişen canlı ortama uyum sağlayarak hayatta kalabilir. Değişemeyenler yok olur gider.

İşte tam da bu noktada insanın doğadan üstün olan tarafı ortaya çıkar. Değiştirebilmek…

Ancak bunun için kendisinin de değişmesi gerekir. Değişerek gelişir ve doğadaki diğer canlılar gibi uyum sağlayarak değil, değiştirerek hayatta kalır. Aklımız ve düşünebilme yeteneğimiz bunun için var.

İşte affetmek bu döngüyü her iki taraf için de kırar, bu özelliğimizi, yeteneğimizi yok eder. Yani hem affedene hem de affedilene çok büyük zararlar verir.

Affedenin karakter zincirini kırar, çizgisini yok eder. Artık affeden daha büyük hataları da affetme eğilimine girer. Çünkü zincir kırılmış, çizgi silinmiş, sınırlar kalkmıştır. Nerede duracağını bilemez. Aynı zamanda doğru olan noktada direnme, mücadele etme gücünü de yok eder.

Affedilen için ise, onu “nasılsa affediliyorum” düşüncesine sevk eder. Daha büyük hatalar yapmasına kapı açar. Çünkü yaptığı hatadan herhangi bir öğreti çıkaramadığı için öğrenme, değişme ve gelişme yeteneği kaybolur.

Bu yüzden affetmeyin. Ki hem siz çizginizi koruyarak büyüyün, güçlenin hem de karşınızdaki hata yapınca kaybettiklerini görsün, öğrensin.

Tecrübe işte budur. Elbette her iki taraf için de kolay bir süreç değildir ama kolay süreçlerden tecrübe elde edilmez.

Affetmeyin. Ki pişmanlık içinde yaşasın ya da ölsün. Yaşarsa kendi öğrenir, ölürse başkaları öğrenir. İbret dediğimiz şey de tam budur.

Ve insan, yaşamadan öğrenme yeteneğine sahiptir. Başkalarının hatalarından ders çıkarır, ibret alır. İbret almazsa kendi yaşar ibret olur.

Eğer affederseniz herkes kaybeder, affetmezseniz herkes öğrenir.

Affetmeyin çünkü affetmek aptallıktır…

Share
Tarih:EğitimİnsanSosyalyaşam

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir